Tajemnica willi „Erem” - cz. 3

Obiekty

Omawianie rabczańskich lokali konspiracyjnych i ich przeznaczenia należy rozpocząć od dolnej Rabki. Okolice stacji kolejowej to dwa ważne ogniwa – gabinet dr Czelnego, znajdujący się na stacji kolejowej, oraz apteka Stanisława Miętusa. Oba obiekty pełniły rolę punktów i skrzynek kontaktowych.

Stacja kolejowa w Rabce.

Tajemnica willi „Erem” - cz. 2

Konspiracja

3 września 1939 roku wojska niemieckie zajęły Rabkę. Ks. Dunikowski i jego współpracownicy z PCK od pierwszego dnia wojny nieśli pomoc rannym i uciekinierom. Potrzebujący zgłaszali się do „Eremu” lub Kaplicy Zdrojowej. Udzielano im porad lekarskich i pomocy rzeczowo-pieniężnej.

Kaplica Zdrojowa św. Teresy od Dzieciątka Jezus w czasie okupacji.
Fot. ze zbiorów Antoniego Trybowskiego.

Tajemnica willi „Erem” - cz. 1

Wielu turystów udających się w kierunku Maciejowej i Turbacza mija budynek znajdujący się obecnie przy ulicy Gorczańskiej 24, niepozornie wyglądający na tle innych okazałych willi, zwłaszcza tej znajdującej się naprzeciwko – willi „Gorczańskiej”. Są jednak tacy wśród rabczan, którzy zdają sobie sprawę, jaką rolę w historii Podhala i Gorców odegrał ten budynek w pierwszych trzech latach okupacji hitlerowskiej.

Willa "Erem" obecnie. Fot. Marta Tabaszewska-Bochnar.

By ocalić od zapomnienia ten niezwykle ważny epizod dziejów Rabki, przybliżymy nieco jego najważniejszy fragment.

Początek

Pierwszym właścicielem willi „Erem” był ks. Stanisław Dunikowski. Urodził się w Bolanowicach 27 lutego 1893 roku. Po ukończeniu prywatnej szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Chyrowie, gdzie zdał maturę. Następnie wstąpił na Uniwersytet Lwowski na Wydział Prawa. Studia prawnicze przerwał wraz z wybuchem I wojny światowej. W 1914 wstąpił do Legionów. Następnie służył w szeregach Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera. Po zakończeniu wojny i demobilizacji rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. 29 czerwca 1922 roku otrzymał w Krakowie święcenia kapłańskie. Rok później podjął pracę wikarego w Spytkowicach. Jednak ze względów zdrowotnych, w 1925 roku, został przez władze kościelne skierowany do Rabki.